فصل نهم در بيان قصهء ملاقاة موسى وخضر عليهما السّلام وساير أحوال وقصص خضر عليه السّلام است حق تعالى در قرآن مجيد فرموده است وَإِذْ قالَ مُوسى لِفَتاهُ لا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ أَوْ أَمْضِيَ حُقُباً « 1 » يعنى : « يادآور وقتي را كه موسى گفت به جوان خود - يعنى يار ومصاحب دائمي خود - كه : من ترك رفتن نخواهم كرد تا برسم به آنجا كه محلّ اجتماع دو دريا است يا راه رفته باشم زماني بسيار » ؛ بعضي هشتاد سال ، بعضي هفتاد سال گفته‌اند « 2 » ، قول أول از حضرت محمد باقر عليه السّلام منقول است « 3 » . بدان كه مشهور اين است كه : موسى در اين آية موسى بن عمران عليه السّلام است ، ويار أو يوشع بن نون عليه السّلام وصىّ آن حضرت است ، وبر اين معنى متفق است أحاديث خاصه وعامه . وقول ضعيفى از أهل كتاب نقل كرده‌اند كه : موسى در اين آية مذكور است پسر ميشا پسر يوسف است وپيش از موسى بن عمران بوده است « 4 » . ومشهور آن است كه : دو دريا ، درياى فارس ودرياى روم است « 5 » .

--> ( 1 ) . سورهء كهف : 60 . ( 2 ) . مجمع البيان 3 / 480 . ( 3 ) . تفسير قمى 2 / 40 . ( 4 ) . مجمع البيان 3 / 480 ؛ تفسير فخر رازي 21 / 143 ؛ تفسير بغوى 3 / 169 ؛ تفسير روح المعاني 8 / 292 . ( 5 ) . مجمع البيان 3 / 480 ؛ تفسير طبري 8 / 245 ؛ تفسير بيضاوى 3 / 27 .